สยาม-ฮา-เฮ

อบเชย ภาษาจีนเรียกว่า “กุ้ยพ้วย” เป็นส่วนเปลือกของต้นอบเชยที่ลอกจากลำต้นชั้นในเมื่อตากแดดจนแห้งจะม้วนตัวเข้าหากันและมีลักษณะกลมเป็นหลอด มีสีน้ำตาลถึงน้ำตาลเข้มแล้วแต่ชนิด อบเชยมีทั้ง อบเชยจีน อบเชยญวณ อบเชยเทศ อบเชยชวา อบเชยไทย และอบเชยเนปาล อบเชยจีนเมื่อแห้งแล้วจะมี     เนื้อหนากว่าอบเชยอินเดีย แต่บางกว่าอบเชยไทยและญวณ นอกจากส่วนของเปลือกแล้ว ส่วนของเมล็ด กิ่ง หรือเรียกว่า “กุ้ยกี” และใบ ยังนำมาสกัดเอาน้ำมันหอมระเหยและใช้เป็นยาได้ด้วย อบเชยที่ดีควรมีเนื้อหนา   ซึ่งจะมีปริมาณน้ำมันหอมระเหยสูง มีกลิ่นหอม และหากเคี้ยวละเอียดจะไม่เหลือกาก
สรรพคุณ
•    อบเชยมีฤทธิ์อุ่น รสหวานเผ็ด กลิ่นหอมฉุน มีสารแทนนิน (tannin) มิวซิน (mucin) และโพลี   ฟีนอล (polyphenol) ในตำราจีนจัดให้อบเชยเป็นยาบำรุงไต ตับ กระเพาะปัสสาวะ กระตุ้นการไหลเวียนของเลือดลมให้ความอบอุ่น แก้อาการมื้อเท้าเย็น แก้ท้องเสีย ท้องอืด อาเจียน แก้ปวดตามข้อ เนื่องจากข้ออักเสบหรือเกาต์ บรรเทาอาการปวดประจำเดือน
•    ในตำรับยาไทยพบว่าทั้งส่วนใบและรากของอบเชยมีสรรพคุณ แก้ปวดหัว บำรุงธาตุ บำรุงกำลัง แก้บิด และขับลม
•    สารเคมีบางตัวในอบเชยมีฤทธิ์ลดระดับน้ำตาลในเลือดของผู้ป่วยเบาหวานชนิดที่ 2 (เบาหวานชนิดไม่พึ่งอินซูลิน) นอกจากนี้ยังช่วยลดคอเลสเตอรอล และลดความเสี่ยงในการเป็นโรคหัวใจ

Tags: อบเชย

This entry was posted on Thursday, July 3rd, 2008 at 11:26 pm and is filed under สมุนไพรไทย. You can follow any responses to this entry through the RSS 2.0 feed. You can leave a response, or trackback from your own site.